Ambicje<\/strong><\/p>\n\n\n\n Tegoroczne wydanie Race Through Poland istotnie r\u00f3\u017cni\u0142o si\u0119 od tego, kt\u00f3re przejecha\u0142em. Przede wszystkim start i meta nie zosta\u0142y zlokalizowane w tym samym miejscu, a dodatkowo, zamiast Czech i S\u0142owacji, odwiedzi\u0107 mieli\u015bmy S\u0142owacj\u0119 i W\u0119gry. Pod wzgl\u0119dem parametr\u00f3w, szacunkowa trasa zn\u00f3w oscylowa\u0107 mia\u0142a w okolicach 1400-1500 km w poziomie i oko\u0142o 20 000 metr\u00f3w przewy\u017cszenia. Jednak, co pokaza\u0142y ju\u017c pierwsze szkice, unikni\u0119cie istotnego komponentu terenowego wydawa\u0142o si\u0119 wyra\u017anie trudniejsze ni\u017c rok wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n Mimo r\u00f3\u017cnic co do trasy, za\u0142o\u017cenia wy\u015bcigu si\u0119 nie zmieni\u0142y. Dlatego te\u017c, bogatszy o wiedz\u0119, jak mniej wi\u0119cej odnajduj\u0119 si\u0119 w takim scenariuszu wy\u015bcigowym, postanowi\u0142em w tym roku podej\u015b\u0107 do sprawy ambitnie, ale i realistycznie. Moim cichym celem by\u0142o z\u0142amanie symbolicznej granicy 100 godzin. Podobnie my\u015bla\u0142em rok temu, ale w\u00f3wczas by\u0142o to typowanie mocno w ciemno, bo startowa\u0142em w takiej formule wy\u015bcigu po raz pierwszy. <\/p>\n\n\n\n Kto\u015b zapyta: po co? Ano po to, \u017ce jak ju\u017c wspomina\u0142em w instagramowej relacji, cel czasowy nadaje takiej wyprawie tempo i rytm. Dzi\u0119ki niemu odr\u00f3\u017cnia si\u0119 ona od wycieczki. Tylko wtedy mo\u017cna szacowa\u0107, gdzie i kiedy powinno si\u0119 dotrze\u0107, kiedy odpocz\u0105\u0107, a kiedy przycisn\u0105\u0107. Gdzie zaryzykowa\u0107, a gdzie odpu\u015bci\u0107. Na ten tryb dzia\u0142ania, kt\u00f3ry poci\u0105ga za sob\u0105 bardzo specyficzny spos\u00f3b my\u015blenia i podejmowania decyzji, te\u017c jest w moim \u017cyciu miejsce.<\/p>\n\n\n\n Do\u015bwiadczenie z zesz\u0142ego roku u\u015bwiadomi\u0142o mi r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce musz\u0119 zadba\u0107 o przygotowanie fizyczne do tego wyzwania. Nie tylko sam\u0105 jazd\u0105 rowerem, kt\u00f3rej z r\u00f3\u017cnych poza sportowych wzgl\u0119d\u00f3w w okresie poprzedzaj\u0105cych sam start by\u0142o mo\u017ce troch\u0119 za ma\u0142o, ale przede wszystkim wzmacnianiem g\u00f3rnej partii cia\u0142a. Tak te\u017c skrupulatnie przez kilka miesi\u0119cy czyni\u0142em, bardzo chc\u0105c unikn\u0105\u0107 kontuzji plec\u00f3w, z jak\u0105 boryka\u0142em si\u0119 ca\u0142e poprzednie RTP – i to si\u0119 w pe\u0142ni uda\u0142o. Kwesti\u0105 do rozstrzygni\u0119cia pozostawa\u0142a trasa, a dok\u0142adniej odpowied\u017a na pytanie, jak tu si\u0119 znowu w jakie\u015b niefortunne „skr\u00f3ty” nie wpakowa\u0107. Bardzo kusi\u0142o mnie, by u\u0142o\u017cy\u0107 tras\u0119 mo\u017cliwie ma\u0142o terenow\u0105, szybk\u0105, bez robienia g\u0142upot i z minimalna ilo\u015bci\u0105 butowania, ale… nie wygra\u0142em z jeszcze wi\u0119ksz\u0105 pokus\u0105 zaznania przygody \ud83d\ude42<\/p>\n\n\n\n Ostatecznie po tygodniach sprawdzania przer\u00f3\u017cnych map, ogl\u0105daniach streetview i zdj\u0119\u0107 satelitarnych, dziesi\u0105tkach godzin sp\u0119dzonych na portalu ridewithgps, przygotowa\u0142em tras\u0119 licz\u0105c\u0105 1419km i 20500m w pionie, w ramach kt\u00f3rej co najmniej dwa razy mia\u0142a czeka\u0107 mnie \u201egruba akcja\u201d. Nast\u0119pnie, ca\u0142y z siebie zadowolony, za\u0142adowa\u0142em do Garmina \u00f3w \u015blad z istotnym b\u0142\u0119dem.<\/p>\n\n\n\n W drog\u0119<\/strong><\/p>\n\n\n\n Do Zakopanego z Warszawy docieramy razem z Polisz Dzikiem bezpo\u015brednim poci\u0105giem. Pami\u0119tam, jak je\u017adzi\u0142em w ten spos\u00f3b blisko 20 lat temu na obozy narciarskie z Warszawskim Klubem Narciarskim. R\u00f3\u017cnica polega na tym, \u017ce teraz nie trzeba ju\u017c wk\u0142ada\u0107 nart przez okno poci\u0105gu, a nawet sam zakopia\u0144ski dworzec zosta\u0142 wyremontowany.<\/p>\n\n\n\n Przedstartowy pi\u0105tek up\u0142yn\u0105\u0142 nam na degustowaniu kolejnych pozycji z menu restauracji \u201eBrzoza\u201d, kt\u00f3ra znajduje si\u0119 jakie\u015b 50 metr\u00f3w od naszego noclegu. Staramy si\u0119 zje\u015b\u0107 na zapas, bo do\u015bwiadczenie w szukaniu jedzenia na S\u0142owacji \u0142\u0105czy si\u0119 ze s\u0142owem „g\u0142\u00f3d”. Ulubie\u0144cem szefa kuchni tradycyjnie ju\u017c zostaje Wi\u0119cki, kt\u00f3ry ma tak\u0105 przypad\u0142o\u015b\u0107, \u017ce dania zawsze zamawia parami. Nieustannie mi to imponuje. Gdzie to si\u0119 mie\u015bci? Chyba w tych \u0142ydkach\u2026<\/p>\n\n\n\n Jutrzejszy, wyznaczony na 5 rano start oferuje nam przepi\u0119kne widoki z Guba\u0142\u00f3wki, ale wymaga bardzo wczesnej pobudki. I nawet bym si\u0119 wyspa\u0142, gdyby nie to, \u017ce ja z kolei raczej nie zosta\u0142em ulubie\u0144cem szefa kuchni restauracji „Brzoza”, wr\u0119cz jakby przeciwnie.<\/p>\n\n\n\n Punktualnie o 5 rano ruszamy spod znaku „ZAKOPANE” i kierujemy si\u0119 w stron\u0119 Guba\u0142\u00f3wki. Pierwsze 50 km wy\u015bcigu stanowi obowi\u0105zkowy segment, kt\u00f3ry jak to na RTP przysta\u0142o, jest kolekcj\u0105 wi\u0119kszo\u015bci najci\u0119\u017cszych podjazd\u00f3w w okolicy. Na sam\u0105 Guba\u0142\u00f3wk\u0119 wdrapujemy si\u0119 po a\u017curowych p\u0142ytach i nachyleniu dochodz\u0105cym miejscami do 30%. Ale te widoki… Panorama Tatr w blasku wschodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca – co\u015b absolutnie pi\u0119knego!<\/p>\n\n\n\n Gliczar\u00f3w, Osturnia, S\u0142owacja. Od tego momentu trasy poszczeg\u00f3lnych zawodnik\u00f3w zaczynaj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0107, cho\u0107 oczywi\u015bcie wszyscy (z wyj\u0105tkiem Witka Kani, ale to osobna historia… :D) zmierzamy w stron\u0119 pierwszego punktu kontrolnego w Bieszczadach. Bardzo szybko robi si\u0119 upalnie. Dla mnie to zazwyczaj oznacza k\u0142opoty, bo dla odmiany w takiej sytuacji m\u00f3j uk\u0142ad pokarmowy odmawia wsp\u00f3\u0142pracy. Staram si\u0119 je\u015b\u0107 regularnie, ale nie jestem w stanie zje\u015b\u0107 wystarczaj\u0105co du\u017co.<\/p>\n\n\n\n Humor mnie jednak nie opuszcza. Mi\u0119dzy innymi dlatego, \u017ce dosy\u0107 szybko \u0142aduj\u0119 si\u0119 w pierwsze krzaki. No, wreszcie si\u0119 zacz\u0119\u0142o RTP! Gdzie\u015b w Beskidzie Niskim co\u015b, co na mapie by\u0142o drog\u0105, wyprowadza mnie na \u0142\u0105k\u0119, a z kolei przez t\u0119 \u0142\u0105k\u0119 docieram w pokrzywo-maliny. Po chwili poszukiwa\u0144 udaje mi si\u0119 odnale\u017a\u0107 w\u0105t\u0142\u0105 pozosta\u0142o\u015b\u0107 po drodze gruntowej, kt\u00f3ra po chwili przemienia si\u0119 w pieszy szlak z b\u0142otem i korzeniami. Zabrzmi to nieco dziwne, ale to w\u00f3wczas zaczynam czu\u0107, \u017ce pod \u017cebrami cichn\u0105 wewn\u0119trzne niepokoje. Uspokajam si\u0119. Wreszcie wiem, co robi\u0119, cho\u0107 oczywi\u015bcie, tak logicznie rzecz ujmuj\u0105c, raczej nie mam poj\u0119cia.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pierwszy br\u00f3d przekraczam w Tylawie, gdzie odcinek drog\u0105 krajow\u0105 od skrzy\u017cowania do skrzy\u017cowania liczy sobie 1200m, czyli o 200m za du\u017co wzgl\u0119dem dozwolonego kilometra. Tak, jak wielu innych zawodnik\u00f3w i zawodniczek, decyduj\u0119 si\u0119 na r\u00f3wnoleg\u0142\u0105 drog\u0119 gruntow\u0105 i przekroczenie rzeki po betonowych p\u0142ytach1<\/a><\/sup>. Nie przejmuj\u0119 si\u0119 mokrymi butami, bo nie do\u015b\u0107, \u017ce wci\u0105\u017c jest ciep\u0142o, wiem, \u017ce od Koma\u0144czy na obowi\u0105zkowym segmencie w kierunku CP1 i tak czekaj\u0105 na mnie cztery kolejne brody (co ciekawe, jest to fragment trasy Poland Gravel Race, kt\u00f3ry jedziemy wspak).<\/p>\n\n\n\n Fot. Bite of me<\/p>\n\n\n\n Niestety, coraz bardziej daje mi si\u0119 we znaki upa\u0142. Ponownie, jak na MPP, \u015bci\u015bni\u0119ty \u017co\u0142\u0105dek nie przyjmuje zbyt wiele pokarmu, cho\u0107 staram si\u0119 wmusi\u0107 w siebie tak wiele \u017celi, jak tylko zdo\u0142am. W tym stanie docieram do sklepu w Koma\u0144czy, gdzie robi\u0119 kr\u00f3tk\u0105 przerw\u0119 na sch\u0142odzenie organizmu. Po raz pierwszy na tym wy\u015bcigu pozwalam sobie na kabanosy, kt\u00f3rych spo\u017cywaniem zajmuj\u0119 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie w takich sytuacjach.<\/p>\n\n\n\n Po nieco d\u0142u\u017cszym ni\u017c bym sobie tego \u017cyczy\u0142 odpoczynku ruszam na parkur prowadz\u0105cy do CP1. Kolejne brody znajduj\u0105ce si\u0119 na drodze od Duszatyna pokonuj\u0119 pieszo. Zamierzam po pokonaniu ostatniego z nich za\u0142o\u017cy\u0107 wodoodporne skarpety i w ten spos\u00f3b wjecha\u0107 w noc such\u0105 stop\u0105. A buty? Kiedy\u015b wyschn\u0105. Sam parkur jest ci\u0119\u017cki, pe\u0142en stromych podjazd\u00f3w. Rzutem na ta\u015bm\u0119 przed zmrokiem odwiedzam jeszcze Lewiatana i popijaj\u0105c czekolad\u0119 z lewiatanowego automatu staram si\u0119 nie czu\u0107 si\u0119 zmaltretowany.<\/p>\n\n\n\n Fot. Bite of me<\/p>\n\n\n\n Do CP1 zlokalizowanego w miejscowo\u015bci Wo\u0142osate, niemal na samym koniuszku bieszczadzkiej Polski, docieram oko\u0142o p\u00f3\u0142nocy. Niezbyt p\u00f3\u017ano, ale i niezbyt wcze\u015bnie. Po drodze, jako \u017ce segment ko\u0144czy si\u0119 de facto \u015blep\u0105 drog\u0105 i by skierowa\u0107 si\u0119 w stron\u0119 kolejnego punktu kontrolnego trzeba tak czy inaczej wr\u00f3ci\u0107 si\u0119 do Cisnej, mijam kilka lampek jad\u0105cych w przeciwn\u0105 stron\u0119. Na miejscu jestem niestety g\u0142odnym trupkiem, kt\u00f3rego mo\u017cliwo\u015bci przyjmowania pokarm\u00f3w ko\u0144cz\u0105 si\u0119 w po\u0142owie niedu\u017cej pizzy (w og\u00f3le, co za wspaniali ludzie prowadzili to miejsce, robili pizz\u0119 ca\u0142\u0105 noc, dzi\u0119kujemy!!). Reszt\u0119, podobnie jak wszystkie g\u0142upie aktywno\u015bci na trasie, postanawiam zostawi\u0107 na poranek. Po d\u0142u\u017cszej chwili wpatrywania si\u0119 w \u015bcian\u0119, wyjmuj\u0119 bivvy, zawijam si\u0119 w nim jak toblerone w sreberko i id\u0119 spa\u0107 na pod\u0142odze.<\/p>\n\n\n\n No co ty, szos\u0105? Nie r\u00f3b tego!<\/strong><\/p>\n\n\n\n Po dw\u00f3ch czy trzech godzinach snu zbieram si\u0119 do dalszej drogi. Moja miejsc\u00f3wka do spania, zlokalizowana zaraz przy kuchni i „zwrocie naczy\u0144”, mo\u017ce nie by\u0142a najszcz\u0119\u015bliwsza, ale da\u0142a mi troch\u0119 oddechu. Dojadam pizz\u0119 i o \u015bwicie ruszam. Ch\u0142odny poranek z przepi\u0119knymi mg\u0142ami nad \u0142\u0105kami cuci, a mi nawet zn\u00f3w chce si\u0119 rzuca\u0107 jakie\u015b \u017carty wychodz\u0105c ze schroniska2<\/a><\/sup>. M\u00f3j pierwotny plan zak\u0142ada\u0142 przejechanie pierwszej nocy i szukanie spania dopiero w\u00f3wczas, gdy przyjdzie mi odbywa\u0107 nier\u00f3wn\u0105 walk\u0119 z zalotami Morfeusza u progu nocy drugiej. Ten plan musia\u0142em jednak zmodyfikowa\u0107. I nawet dobrze si\u0119 sta\u0142o, poniewa\u017c…<\/p>\n\n\n\n …dzi\u0119ki temu zdecydowa\u0142em si\u0119 na mocno ryzykowny wariant trasy, kt\u00f3rego nie chcia\u0142em pokonywa\u0107 po ciemku, a kt\u00f3ry da\u0142 mi chyba najwi\u0119cej frajdy w trakcie ca\u0142ego wy\u015bcigu. Rzecz w tym, \u017ce z CP1 kroki zawodnik\u00f3w niechybnie wie\u015b\u0107 musia\u0142y na S\u0142owacj\u0119. Mo\u017cliwo\u015bci przedostania si\u0119 przez granic\u0119 by\u0142o kilka, co najmniej trzy. Pierwszy, chyba najpopularniejszy, ale i najd\u0142u\u017cszy, to asfaltowa droga w stron\u0119 Medzilaborc\u00f3w. Drugi, o kt\u00f3rym d\u0142ugo my\u015bla\u0142em, zak\u0142ada\u0142 podjazd przez Roztoki G\u00f3rne i p\u00f3\u017aniej, po s\u0142owackiej stronie, zjazd najpierw drog\u0105 brukowan\u0105, a p\u00f3\u017aniej terenow\u0105. W tym wariancie jednak p\u00f3\u017aniej pojawia\u0142o si\u0119 bardzo du\u017co kluczenia w celu omini\u0119cia kraj\u00f3wki, co nie bardzo mi si\u0119 podoba\u0142o. Wreszcie, opcja trzecia – najkr\u00f3tsza i zdecydowanie najg\u0142upsza, o kt\u00f3rej wiedzia\u0142em, ale bardzo d\u0142ugo uznawa\u0142em za zdecydowanie nierozs\u0105dny pomys\u0142.<\/p>\n\n\n\n S\u0119k w tym, \u017ce na trasie Poland Gravel Race (zaraz si\u0119 wyja\u015bni, czemu o tym wy\u015bcigu wspominam) znajduj\u0105 si\u0119 dwa odcinki specjalne i jeden z nich wiedzie przez oko\u0142o 2 kilometry wzd\u0142u\u017c tor\u00f3w, a w\u0142a\u015bciwie po nasypie kolejowym, bieszczadzkiej w\u0105skotor\u00f3wki. Tak si\u0119 za\u015b sk\u0142ada, \u017ce na ko\u0144cu tego OS-u, w Balnicy, mo\u017cna odbi\u0107 na s\u0142owack\u0105 stron\u0119 szlakiem pieszym. Czemu to w og\u00f3le istotne? Ano dlatego, \u017ce dok\u0142adnie tak mo\u017cna by\u0142o pojecha\u0107 w ramach RTP i skr\u00f3ci\u0107 tym samym tras\u0119 o blisko 30 kilometr\u00f3w w por\u00f3wnaniu do stricte szosowej opcji.<\/p>\n\n\n\n Ziarno dla my\u015bli, \u017ce mo\u017ce jednak da\u0142oby si\u0119 tamt\u0119dy przejecha\u0107 niekoniecznie gravelem, ale i szos\u0105, zasia\u0142 mi w g\u0142owie Tomek J\u0119drzejewski, kt\u00f3ry w trakcie planowania swojej trasy zada\u0142 mi pytanie:<\/p>\n\n\n\n „Ty jecha\u0142e\u015b PGR-a, da si\u0119 tam po torach do Balnicy szos\u0105 przejecha\u0107?”<\/p>\n\n\n\n Odpowiedzia\u0142em, zgodnie z w\u0142asnymi przekonaniami, mniej wi\u0119cej tak:<\/p>\n\n\n\n „Cz\u0142owieku, nie r\u00f3b tego! Tam si\u0119 tonie w kamieniach na nasypie, od kiedy dosypali nowe, szos\u0105 to jest bardzo z\u0142y pomys\u0142!”<\/p>\n\n\n\n Ale cho\u0107 jeszcze tego nie czu\u0142em, na ziarenko spad\u0142a ju\u017c pierwsza kropla wody i ziarenko wypu\u015bci\u0142o pierwsze korzonki.<\/p>\n\n\n\n Szos\u0105 do Balnicy nie chcia\u0142em jecha\u0107 jeszcze z takiego powodu, \u017ce tu\u017c przed torowiskiem zawsze jest gigantyczne b\u0142oto. Wola\u0142em tego unikn\u0105\u0107 noc\u0105, ale skoro i tak zrobi\u0142em pauz\u0119 na CP1, a p\u00f3\u017aniej jeszcze godzinn\u0105 drzemk\u0119 na przystanku w Cisnej, to w\u0142a\u015bciwie mo\u017cna by\u0142o spr\u00f3bowa\u0107 \ud83d\ude42 I tak te\u017c zrobi\u0142em.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Nie ma co ukrywa\u0107 – to by\u0142 chyba najlepszy fragment mojej trasy! I to pomimo tego, \u017ce pomyli\u0142em punkt doj\u015bcia do nasypu, wi\u0119c przez b\u0142oto przechodzi\u0142em dwa razy. Jednak najpierw sam idiotyczny pomys\u0142 przemieszczania si\u0119 tamt\u0119dy rowerem szosowym da\u0142 mi du\u017co rado\u015bci, a jeszcze wi\u0119cej dostarczy\u0142 zjazd, momentami ca\u0142kiem stromym, pieszym szlakiem na S\u0142owacj\u0119. Wilgotna \u015bci\u00f3\u0142ka, zablokowane tylne ko\u0142o, zakr\u0119ty pokonywane driftem, przeskakiwanie korzeni… U\u015bmiech nie schodzi\u0142 mi z twarzy. Po drodze min\u0105\u0142em jeszcze innego zawodnika, kt\u00f3ry tym samym szlakiem schodzi\u0142 w klapkach i a\u017c by\u0142o mi szkoda, \u017ce wyra\u017anie nie czerpie z tego fragmentu tyle przyjemno\u015bci, co ja.<\/p>\n\n\n\n Na dole by\u0142em w si\u00f3dmym niebie. TO BY\u0141O TO (dzi\u0119ki, Tomek!). Underbiking maksymalny. Co wi\u0119cej, czeka\u0142o na mnie jeszcze wiele kilometr\u00f3w skierowanych g\u0142\u00f3wnie w d\u00f3\u0142 w kierunku p\u0142askos\u0142owacji. Niczego wi\u0119cej ju\u017c nie potrzebowa\u0142em. Podobnie, jak ca\u0142y poprzedni dzie\u0144, tego dnia z moj\u0105 kropk\u0105 r\u00f3wnie\u017c jecha\u0142a ca\u0142a rzesza dotwatcher\u00f3w. Jest co\u015b zupe\u0142nie wyj\u0105tkowego w tych chwilach, kiedy masz \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce z jednej strony robisz co\u015b absolutnie sam, bez niczyjej pomocy, a jednak r\u00f3wnocze\u015bnie czujesz to nienamacalne wsparcie tak wielu \u017cyczliwych ci oczu, kt\u00f3re wpatruj\u0105 si\u0119 w map\u0119 i zachodz\u0105 w g\u0142ow\u0119, co ty tam znowu robisz. Bardzo za to dzi\u0119kuj\u0119, naprawd\u0119!<\/p>\n\n\n\n Kto\u015b tu jest?<\/strong><\/p>\n\n\n\n W stron\u0119 W\u0119gier, gdzie ulokowano kolejny punkt kontrolny, ruszy\u0142em szybkim i do\u015b\u0107 p\u0142askim terenem. Jedyna wada przemierzania kilometr\u00f3w asfaltowych dr\u00f3g pomi\u0119dzy polami i niewielkimi pag\u00f3rkami polega na tym, \u017ce rozp\u0119dzaj\u0105cy si\u0119 upa\u0142 powoli zamienia si\u0119 w niezno\u015bny skwar. Po drodze kilkukrotnie spotykam si\u0119 z innymi zawodnikami, zar\u00f3wno z kategorii SOLO jak i par. Kilometry up\u0142ywaj\u0105 szybko, a na dodatek balnicowy wariant, cho\u0107 wydawa\u0142 si\u0119 powolny, zaoszcz\u0119dzi\u0142 mi sporo czasu.<\/p>\n\n\n\n Koszyce omijam od po\u0142udnia, dzi\u0119ki czemu oszcz\u0119dzam sobie przewy\u017csze\u0144. Koszt w postaci kilku kilometr\u00f3w mocno nieprzyjemnej polnej drogi nie jest wysoki, a dzi\u0119ki donosom od dotwatcher\u00f3w wiem, \u017ce po mapie przemieszczam si\u0119 szybko. \u017bar leje si\u0119 z nieba, a ja wje\u017cd\u017cam w coraz brzydsze zak\u0105tki S\u0142owacji, t\u0142ucz\u0105c si\u0119 po obrze\u017cach miast i miasteczek, a nawet l\u0105duj\u0105c w pieszym tunelu pod stacj\u0105 kolejow\u0105. Wreszcie, blisko granicy z W\u0119grami, do kt\u00f3rych zajrz\u0119 a\u017c dwukrotnie w ci\u0105gu najbli\u017cszych godzin, zatrzymuj\u0119 si\u0119 w obskurnym lokalu na pizz\u0119. Mam du\u017ce w\u0105tpliwo\u015bci, czy to dobry pomys\u0142, ale obawiam si\u0119, \u017ce je\u015bli nie zjem w\u0142a\u015bnie tu, dalej czeka mnie tylko KGB i \u015bmier\u0107 z niedo\u017cywienia niczym \u0142otewskich ch\u0142op\u00f3w z popularnych w mojej m\u0142odo\u015bci kawa\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Najedzony zaskakuj\u0105co niez\u0142\u0105 pitcom<\/em> ruszam ku krajowi zieleni\u0105 i orbanem p\u0142yn\u0105cemu. W\u0119gry to dla mnie jedna z \u017cyciowych nowo\u015bci, jeden z powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych z zainteresowaniem zapisywa\u0142em si\u0119 na t\u0119 edycj\u0119 RTP. Po przekroczeniu granicy uderzaj\u0105 mnie dwie rzeczy: po pierwsze, nikogo tu nie ma. Naprawd\u0119. Krajobraz sprawia wra\u017cenie po\u0142\u0105czenia Suwalszczyzny z najbardziej odludnymi rejonami Beskidu Niskiego, tylko \u017ce jeszcze bardziej nie ma tu ludzi. Nie ma te\u017c asfaltu, co uderza mnie nawet bardziej. To znaczy on jest, ale troch\u0119 na odwr\u00f3t, ni\u017c w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym zazwyczaj przebywam.<\/p>\n\n\n\n Mianowicie drogi wygl\u0105daj\u0105 tak, jakby najpierw wylewano dziury, a dopiero p\u00f3\u017aniej te w trakcie swojego \u017cycia delikatnie, by\u0107 mo\u017ce dzi\u0119ki naniesionym z innych kraj\u00f3w na oponach samochod\u00f3w fragmentami asfaltu, pokrywa\u0142y si\u0119 czerni\u0105.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n Nieca\u0142e sto kilometr\u00f3w, jakie mam do pokonania po w\u0119gierskiej ziemi na tym odcinku up\u0142ywaj\u0105 mi w rytmie kr\u00f3tkich, acz stromych hopek i zapadaj\u0105cego zmroku. Powoli ga\u015bnie dziennie \u015bwiat\u0142o, a ja zaczynam szacowa\u0107, dok\u0105d uda mi si\u0119 tego dnia dojecha\u0107. Wst\u0119pny plan zak\u0142ada dotarcie na pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 w\u0119gierskiego prakuru do CP2 i przespanie si\u0119 w hotelu. Niestety na tyle d\u0142ugo zwlekam z klepni\u0119ciem czego\u015b, \u017ce z bookingu wyparowuj\u0105 wszystkie, i tak nieliczne, opcje. A to oznacza, \u017ce b\u0119d\u0119 musia\u0142 zdrzemn\u0105\u0107 si\u0119 na dziko.<\/p>\n\n\n\n Tego noclegu d\u0142ugo nie zapomn\u0119. Wiedziony ogromnym ksi\u0119\u017cycem przez przygraniczne tereny w\u0119giersko-s\u0142owackie, po kilku wygibasach, by nie przekroczy\u0107 limitu kilometrowego drogi krajowej, wracam na stron\u0119 s\u0142owack\u0105. Oko\u0142o p\u00f3\u0142nocy, w ostatniej wsi przed ponownym wjazdem na W\u0119gry (i tym samym rozpocz\u0119ciem parkuru), znajduj\u0119 niedoko\u0144czony przystanek. Sk\u0142ada si\u0119 z samych szarych cegie\u0142; posiada dach, ale nie jest wyposa\u017cony w jak\u0105kolwiek \u0142aweczk\u0119.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0142owiek zm\u0119czony to cz\u0142owiek zdecydowanie niezbyt rozs\u0105dny. Zawsze mnie bawi (cho\u0107 g\u0142\u00f3wnie w retrospektywie), co potrafi si\u0119 w mojej g\u0142owie w takiej sytuacji urodzi\u0107.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n Co do zasady, spanie na betonie to nigdy nie jest dobry pomys\u0142. Dotykam jednak d\u0142oni\u0105 posadzki, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 rozgrzana ca\u0142ym dniem upa\u0142u. M\u00f3j zm\u0119czony umys\u0142 podpowiada: „w sumie czemu nie? Dalej na pewno nic lepszego nie znajdziesz.” Rozk\u0142adam wi\u0119c bivvy, wskakuj\u0119 w puch\u00f3wk\u0119, ustawiam budzik na 3 rano i k\u0142ad\u0119 si\u0119 spa\u0107. To, co dzieje si\u0119 dalej, trudno nazwa\u0107 snem. Jak mo\u017cna by\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107, na betonie jest jednak potwornie zimno. Zi\u0105b ci\u0105gnie taki, \u017ce co pi\u0119tna\u015bcie minut przewracam si\u0119 z lewego boku na plecy, z plec\u00f3w na prawy bok, z prawego boku na brzuch i tak w k\u00f3\u0142ko. Wszystko po to, by zimno by\u0142o mi w dan\u0105 stron\u0119 cia\u0142a mo\u017cliwie kr\u00f3tko… Wspania\u0142a noc!<\/p>\n\n\n\n Wielb\u0142\u0105d<\/strong><\/p>\n\n\n\n W\u0119gry chyba ju\u017c zawsze kojarzy\u0107 mi si\u0119 b\u0119d\u0105 z niesamowit\u0105 przyrod\u0105, dziurawymi drogami i wielb\u0142\u0105dami. A dok\u0142adniej jednym wielb\u0142\u0105dem, kt\u00f3rego sam powo\u0142a\u0142em do \u017cycia na w\u0119gierskim parkurze.<\/p>\n\n\n\n O \u015bwicie, po w\u0142a\u015bciwie nieprzespanej nocy, wje\u017cd\u017cam na obowi\u0105zkowy segment prowadz\u0105cy do CP2. Odcinek, cho\u0107 pi\u0119kny i pusty, okazuje si\u0119 trudniejszy, ni\u017c s\u0105dzi\u0142em. Po 700 km pokonanych w nieca\u0142e 44 godziny, k\u0142opotach \u017co\u0142\u0105dkowych i dw\u00f3ch bardzo kiepskich nocach moje si\u0142y s\u0105 ograniczone. Trasa wiedzie g\u0119stymi lasami, po powtarzaj\u0105cych si\u0119, do\u015b\u0107 stromych podjazdach o r\u00f3\u017cnych nawierzchniach: typowej dla W\u0119gier, czyli dziurawej, szutrowej, b\u0142otnej, ale tak\u017ce brukowanej. Momentami g\u00f3rska droga wij\u0105ca si\u0119 w lesie przypomina mi Czechy.<\/p>\n\n\n\n Fot. Bite of me<\/p>\n\n\n\n Doskwieraj\u0105cy mi g\u0142\u00f3d udaje mi si\u0119 ujarzmi\u0107 w jedynym wi\u0119kszym mie\u015bcie na trasie, czyli w Batonyterenye. Jestem raczej „wystrzelony z kapci”, przez co zrobienie zakup\u00f3w w Netto wymaga du\u017cego skupienia i kilkukrotnego wracania do tych samych alejek. Zaraz za miastem wje\u017cd\u017camy na teren parku narodowego Matra, gdzie czekaj\u0105 d\u0142ugie kilometry podjazdu raz po bruku, raz po zniszczonym asfalcie. Z nieba pra\u017cy s\u0142o\u0144ce, a to le\u015bne cholerstwo nie chce si\u0119 sko\u0144czy\u0107.<\/p>\n\n\n\n Wreszcie JEST: wypadam z lasu na drog\u0119 o dobrej nawierzchni. Jeszcze tylko kilkaset metr\u00f3w w pionie i znajd\u0119 si\u0119 u st\u00f3p podjazdu pod K\u00e9kestet\u0151, najwy\u017csz\u0105 g\u00f3r\u0119 W\u0119gier. Czuj\u0119 krew, zaczyna mi si\u0119 jecha\u0107 coraz lepiej. My\u015bl\u0119 o tym, \u017ce ju\u017c nied\u0142ugo dotr\u0119 do CP2, z\u0142api\u0119 si\u0119 z Kamil\u0105 i Joasi\u0105 i zamieni\u0119 kilka zda\u0144, zjem langosza a potem pomkn\u0119 w kierunku S\u0142owacji, opuszczaj\u0105c w\u0119giersk\u0105 ziemi\u0119 moich utrapie\u0144. Rzecz jasna nie mam w\u00f3wczas poj\u0119cia o tym, \u017ce nie tylko \u017cadnego langosza nie zjem, ale na dodatek fragment, po kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie jad\u0119, pokonam jeszcze dwukrotnie…<\/p>\n\n\n\n Fot. Bite of me<\/p>\n\n\n\n CP2 znajduje si\u0119 u st\u00f3p fina\u0142owej wspinaczki na g\u00f3r\u0119 w\u0119gierskich g\u00f3r. Oczywi\u015bcie w ca\u0142ym mym zm\u0119czeniu zupe\u0142nie o tym zapominam i szukam go wpierw na szczycie. Jednak sama wizyta tam, na szczycie, daje mi bardzo potrzebne tego dnia poczucie osi\u0105gni\u0119cia jakiego\u015b celu. Bardzo szybki zjazd po idealnej nawierzchni za\u015b przywraca rado\u015b\u0107 z jazdy oraz u\u015bmiech na twarzy i chyba w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki temu na punkcie kontrolnym s\u0142ysz\u0119 od dziewczyn, \u017ce bardzo dobrze wygl\u0105dam, bo raczej nic innego nie mo\u017ce na to wskazywa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Czas powoli p\u0142ynie, a ja czuj\u0119, \u017ce odrobin\u0119 odzyska\u0142em kontrol\u0119 nad sytuacj\u0105. Planuj\u0119 dotrze\u0107 w okolice Zwolenia, gdzie chc\u0119 si\u0119 przespa\u0107 chwil\u0119 pod dachem, i stamt\u0105d pomkn\u0105\u0107 ku CP3. Mi\u0142e pogaw\u0119dki na punkcie kontrolnym mi\u0119dzy innymi z Kamil\u0105 i Joann\u0105, kt\u00f3re przyj\u0119\u0142y mnie rok wcze\u015bniej na punkcie kontrolnym w odludnym hotelu Pol’ana, przeistaczaj\u0105 si\u0119 w poszukiwania langosza, kt\u00f3rego, o zgrozo, nigdzie nie ma. JAK TO. „LANGOSZ CLOSED” – oznajmia mi pani w budce z hamburgerami, a ja staram si\u0119 odgoni\u0107 my\u015bli, \u017ce W\u0119gry chyba mnie nie lubi\u0105.<\/p>\n\n\n\n Z punktu kontrolnego wyje\u017cd\u017cam nieco p\u00f3\u017aniej, ni\u017c chcia\u0142em, ale si\u0119 tym nie przejmuj\u0119. Pami\u0119tam, \u017ce za moment powinienem przenie\u015b\u0107 si\u0119 na drug\u0105 stron\u0119 g\u00f3ry i p\u00f3\u017aniej, przez wiele kilometr\u00f3w, jecha\u0107 w d\u00f3\u0142 lub po p\u0142askim terenie w stron\u0119 S\u0142owacji. Wyje\u017cd\u017cam wi\u0119c na eleganck\u0105 drog\u0119 krajow\u0105, kt\u00f3ra nale\u017cy do parkuru, a wi\u0119c jest dozwolona, i puszczam si\u0119 w d\u00f3\u0142. Belka podniesiona o jeden pr\u00f3g, wiatr niebezpiecznie wieje pod narty, ale to nie przestraszy No i po ch\u0142opie.<\/p>– jeden z policjant\u00f3w o panu Zonk. Przyznam, \u017ce do dzi\u015b nie jestem pewien, jak dosz\u0142o do tej pomy\u0142ki, cho\u0107 si\u0119 domy\u015blam. Pierwsze w\u0105tpliwo\u015bci w mojej g\u0142owie pojawi\u0142y si\u0119, kiedy nied\u0142ugo po opuszczeniu CP2 skr\u0119ci\u0142em w lewo… ponownie na fragment parkuru, kt\u00f3rym ju\u017c jecha\u0142em. Pami\u0119ta\u0142em, \u017ce jaki\u015b kawa\u0142ek mia\u0142 si\u0119 powt\u00f3rzy\u0107, co wi\u0119cej kilka godzin wcze\u015bniej mija\u0142em kolarzy jad\u0105cych ju\u017c w drug\u0105 stron\u0119, ale w\u0142a\u015bnie – to by\u0142o zupe\u0142nie inne miejsce. Niezra\u017cony, zaczynam wspinaczk\u0119, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c raz pokonywa\u0142em. Po jakim\u015b czasie gdzie\u015b z bocznej, le\u015bnej drogie wyskakuje tu\u017c za mn\u0105 inny zawodnik. M\u00f3j niepok\u00f3j ro\u015bnie, ale nie chce mi si\u0119 o tym my\u015ble\u0107. Ko\u0144cz\u0119 podjazd i rozpoczynam bardzo szybki, prosty zjazd. My\u015bl o tym, \u017ce je\u015bli teraz nie sprawdz\u0119, czy dobrze jad\u0119, to po\u017aniej u st\u00f3p g\u00f3ry mog\u0119 tego bardzo \u017ca\u0142owa\u0107, powoduje, \u017ce mocno wciskam hamulce.<\/p>\n\n\n\n Niestety. Ju\u017c liczne wiadomo\u015bci na Instagramie sugeruj\u0105 mi, \u017ce jednak co\u015b spieprzy\u0142em. Sprawdzam tracking i jasne staje si\u0119 jedno: za wcze\u015bnie zjecha\u0142em z parkuru, czyli go nie doko\u0144czy\u0142em. Nie pozostaje mi nic innego, jak po rzuceniu wielu przekle\u0144stw zawr\u00f3ci\u0107 i po raz kolejny pokona\u0107 t\u0119 sam\u0105 g\u00f3rk\u0119, tylko \u017ce w przeciwn\u0105 stron\u0119. Pod\u0142amany staram si\u0119 na razie nie my\u015ble\u0107 o stratach czasowych. Docieram ponownie do drogi krajowej i skr\u0119cam w lewo. Szybkie \u0142uki wiod\u0105 w d\u00f3\u0142 do wsi Par\u00e1dsasv\u00e1r. Docieram na sam koniec parkuru i tu pojawia si\u0119 kolejny problem – nie mam dalej narysowanej trasy, a kontynuacja jazdy to musz\u0105 by\u0107 le\u015bne dukty (z nich zapewne wzi\u0105\u0142 si\u0119 wcze\u015bniej zawodnik).<\/p>\n\n\n\n Jestem smutny. W\u0142a\u015bciwie nie mam innego wyj\u015bcia, ni\u017c zn\u00f3w zawr\u00f3ci\u0107 i po w\u0142asnych \u015bladach, czyli parkurem pod pr\u0105d, wr\u00f3ci\u0107 do w\u0142asnej trasy. Jazda przez odcinek le\u015bny za innym uczestnikiem RTP wydaje mi si\u0119 zar\u00f3wno niehonorowa, jak i ryzykowna, bo nie wiem, dok\u0105d mnie doprowadzi. Z wbitym sobie samemu no\u017cem w plecy obracam si\u0119 na pi\u0119cie i rozpoczynam podjazd parkurem w kierunku feralnego skr\u0119tu.<\/p>\n\n\n\n \u0141\u0105czne straty to dodatkowe 33km i 800m w pionie oraz ponad 2 godziny. Niby nie tak wiele, ale czuj\u0119, \u017ce to o ten jeden problem za du\u017co. Motywacja gdzie\u015b ulatuje. Zaczynam si\u0119 zastanawia\u0107, jak do tego dosz\u0142o i najpewniej to dlatego, \u017ce nied\u0142ugo przed wy\u015bcigiem widzia\u0142em wiadomo\u015b\u0107 od Piko, \u017ce parkurem mo\u017cna si\u0119 porusza\u0107 wspak, nawet je\u015bli to droga krajowa. Chyba dlatego zacz\u0105\u0142em co\u015b w tym kierunku kombinowa\u0107, a p\u00f3\u017aniej, zapomniawszy o tym, usun\u0105\u0142em z trasy ten „zb\u0119dny” odcinek, kt\u00f3ry tak naprawd\u0119 by\u0142 ko\u0144c\u00f3wk\u0105 parkuru. Zadowolony z uzysk\u00f3w w planowaniu trasy, wgra\u0142em j\u0105, niekompletn\u0105, do Garmina. Efekt wszyscy ju\u017c znamy.<\/p>\n\n\n\n Po trzecim pokonaniu tego samego podjazdu faktycznie dalsza droga wiedzie w d\u00f3\u0142 przez bardzo d\u0142ugi czas. Znajduj\u0119 si\u0119 po drugiej strony g\u00f3ry, ni\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 zawodnik\u00f3w i na S\u0142owacj\u0119 wjad\u0119 inn\u0105 drog\u0105. Tu\u017c przed granic\u0105 trafiam jeszcze na niewielk\u0105 burz\u0119 z pojedynczej chmury, kt\u00f3ra \u015bledzi mnie niczym dron, by w ko\u0144cu wy\u0142adowa\u0107 si\u0119 dok\u0142adnie nad moj\u0105 g\u0142ow\u0105. Znajduj\u0119 schronienie na stacji benzynowej w P\u00e1szt\u00f3 i rozpoczynam szukanie noclegu. Wiem ju\u017c, \u017ce do Zwolenia nie dojad\u0119 i \u017ce bardzo potrzebuj\u0119 noclegu pod dachem, \u017ceby zebra\u0107 my\u015bli. Takowy, ze \u015bniadaniem w formie szwedzkiego bufetu (luksus), znajduj\u0119 w s\u0142owackiej miejscowo\u015bci Ve\u013ek\u00fd Krt\u00ed\u0161, po 930 km.<\/p>\n\n\n\n S\u0142owacki skr\u00f3t 2.0<\/strong><\/p>\n\n\n\n Czuj\u0119 si\u0119 zm\u0119czony i z\u0142amany. Z\u0142amany pod k\u0105tem psychicznym, bo, eufemistycznie m\u00f3wi\u0105c, pod k\u0105tem fizycznym to mi si\u0119 od startu nie uda\u0142o i r\u00f3wnie\u017c dlatego potrzebuj\u0119 noclegu pod dachem.<\/p>\n\n\n\n Rano jest mi bardzo trudno si\u0119 zebra\u0107. „Zbyt d\u0142ugi” odpoczynek spowodowa\u0142, \u017ce ca\u0142e cia\u0142o zesztywnia\u0142o i zacz\u0119\u0142o bole\u0107. Marek Garus na Instagramie mocno motywuje mnie do ruszenia si\u0119 w dalsz\u0105 drog\u0119, czemu w ko\u0144cu, na szcz\u0119\u015bcie, ulegam. Poniek\u0105d humor poprawia mi fakt, \u017ce przede mn\u0105, ju\u017c ca\u0142kiem nied\u0142ugo, g\u0142\u00f3wna atrakcja mojej trasy, czyli S\u0142owacki skr\u00f3t 2.0. Pami\u0119tacie moj\u0105 przepraw\u0119 przez s\u0142owackie g\u00f3ry sprzed roku, kt\u00f3ra za\u0142atwi\u0142a mi plecy? W tym roku naszykowa\u0142em co\u015b podobnego! Wpierw jednak wizyta w schronisku. Powoli si\u0119 ju\u017c \u015bciemnia, a ja potrzebuj\u0119 porz\u0105dnie naje\u015b\u0107 si\u0119 przed noc\u0105 i przebra\u0107. Witaj\u0105 mnie szalenie weso\u0142e Ania i Magda, kt\u00f3re zalewaj\u0105 mnie dziesi\u0105tkami pyta\u0144 (albo to by\u0142o wci\u0105\u017c to samo pytanie?), na kt\u00f3re trudno mi odpowiedzie\u0107, bo wysi\u0142ek intelektualny nie nale\u017cy ju\u017c do mojego katalogu czynno\u015bci pierwszej potrzeby. Szcz\u0119\u015bliwie kuchnia jest wci\u0105\u017c otwarta, wi\u0119c do\u0142\u0105czam do radosnego sto\u0142u Ani, Magdy i Tadka i zabieram si\u0119 za konsumpcj\u0119. W g\u0142owie za\u015b powoli uk\u0142adam sobie scenariusz na noc.<\/p>\n\n\n\n Nasta\u0142 czas wymarszu. Na po\u017cegnanie Ania m\u00f3wi mi, \u017cebym uwa\u017ca\u0142 na zje\u017adzie, bo kto\u015b ju\u017c dopiero co zako\u0144czy\u0142 na nim sw\u00f3j wy\u015bcig z po\u0142aman\u0105 miednic\u0105. Fakt, w\u0105ziutka, stroma droga o nienajlepszej nawierzchni mog\u0142a zaskoczy\u0107. Mi udaje si\u0119 dotrze\u0107 na d\u00f3\u0142 w jednym kawa\u0142ku i po ciemku rozpocz\u0105\u0107 dojazd do szlaku na Lubochnia\u0144skie Sedlo. Jestem zm\u0119czony, ale humor dopisuje, wszak przychodzi czas na specjalno\u015b\u0107 zak\u0142adu: skr\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Z pocz\u0105tku jad\u0119 po do\u015b\u0107 r\u00f3wnej, wpierw asfaltowej, p\u00f3\u017aniej szutrowej drodze. Z czasem jednak jej nachylenie ro\u015bnie, a ona sama staje si\u0119 coraz bardziej rozje\u017cd\u017cona przez maszyny do wyw\u00f3zki drewna. Wreszcie doje\u017cd\u017cam do punktu, w kt\u00f3rym jazda staje si\u0119 niemo\u017cliwa. Stroma, rozorana ko\u0142ami ziemna rynna stanowi pozosta\u0142o\u015bci szlaku pieszego. Schodz\u0119 z roweru i zaczynam wypych w ciemnym, g\u0119stym lesie. Pcham rower przez oko\u0142o dwa kilometry. Zatrzymuj\u0119 si\u0119 kilka razy, bo zwyczajnie robi mi si\u0119 gor\u0105co. I nagle jest – w okolicach samej prze\u0142\u0119czy wyrwa w lesie sprawia, \u017ce mog\u0119 spojrze\u0107 przez rami\u0119 za siebie i zobaczy\u0107 migoc\u0105ce u podn\u00f3\u017ca g\u00f3r miasto. Nade mn\u0105 rozpo\u015bciera si\u0119 bezchmurne niebo pe\u0142ne gwiazd. Jestem zachwycony. K…, o to chodzi\u0142o!<\/p>\n\n\n\n Zachwyt szybko mija w momencie, w kt\u00f3rym odnajduj\u0119 terenow\u0105 drog\u0119 w d\u00f3\u0142. Pieszy szlak po\u0142o\u017cony w niewielkim w\u0105wozie wype\u0142niony jest po brzegi li\u015b\u0107mi i ga\u0142\u0119ziami. Pr\u00f3buj\u0119 jecha\u0107, najpierw normalnie, potem z jedn\u0105 wypi\u0119t\u0105 nog\u0105. Szybko jednak uznaj\u0119, \u017ce po ciemku to proszenie si\u0119 o k\u0142opoty (na mecie Krystian Jakubek opowie mi, \u017ce on naprawd\u0119 tamt\u0119dy zjecha\u0142 po nocy, w co a\u017c nie mog\u0119 uwierzy\u0107!). Zaczynam schodzi\u0107, co te\u017c nie jest \u0142atwe, bo potykam si\u0119 o ga\u0142\u0119zie. Tam, gdzie si\u0119 da, odrobin\u0119 zje\u017cd\u017cam. Czas p\u0142ynie, a ja nie jestem ju\u017c taki weso\u0142y, jak na g\u00f3rze. Wreszcie, po d\u0142u\u017cszym czasie, li\u015bcie znikaj\u0105, a \u015bcie\u017cka robi si\u0119 w\u0119\u017csza, twardsza, nieco b\u0142otnista i mniej stroma. Wsiadam na rower i jad\u0119, bo mam ju\u017c troch\u0119 do\u015b\u0107 tego schodzenia, by wreszcie wypa\u015b\u0107 na upragniony asfalt.<\/p>\n\n\n\n Zgon<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u015arodek nocy up\u0142ywa mi na zwiedzaniu bocznych dr\u00f3g wzd\u0142u\u017c drogi krajowej, po kt\u00f3rej porusza\u0107 si\u0119 nie mog\u0119. Teoretycznie kieruj\u0119 si\u0119 ju\u017c w stron\u0119 Polski, ale jako\u015b nie mog\u0119 si\u0119 zbli\u017cy\u0107. Do\u015b\u0107 wymagaj\u0105ca przeprawa przez Lubochnia\u0144skie sedlo skonsumowa\u0142a sporo moich si\u0142. Wreszcie dokonuj\u0119 kalkulacji i wychodzi mi, \u017ce trzeba si\u0119 gdzie\u015b zdrzemn\u0105\u0107, a do mety uderzy\u0107 longiem nazajutrz. Szukam i szukam dobrego przystanku, ale znajduj\u0119 tylko mocno ods\u0142oni\u0119t\u0105 \u0142awk\u0119. Wyjmuj\u0119 bivvy i pr\u00f3buj\u0119 zasn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n Niestety, jest bardzo zimno, od ziemi ci\u0105gnie ch\u0142odem zupe\u0142nie tak, jakby piek\u0142o zamarz\u0142o. W efekcie ruszam w dalsz\u0105 drog\u0119 jeszcze bardziej zm\u0119czony, ni\u017c wcze\u015bniej, a tak\u017ce bardziej g\u0142odny. M\u00f3j bak jest pusty, pozosta\u0142y w nim jedynie opary, a ja ledwo jad\u0119. Podjazd pod Huty, kt\u00f3ry prowadzi w kierunku Polski, podje\u017cd\u017cam na raty. Na prze\u0142\u0119czy wchodz\u0119 do restauracji i tam, sam przed sob\u0105, przyznaj\u0119, \u017ce zmar\u0142em: psychicznie i fizycznie. Pomimo poranka zaczynam konsumpcj\u0119 kolejnych da\u0144 obiadowych, zup, kotlet\u00f3w, deser\u00f3w. Wiem ju\u017c, \u017ce \u017cadnych 100 godzin nie z\u0142ami\u0119, \u017ce to po prostu fizycznie niemo\u017cliwe. Czuj\u0119 smutek.<\/p>\n\n\n\n Dalsza droga to m\u0119ka. Z mojej w\u0105troby z pewno\u015bci\u0105 wyparowa\u0142 ju\u017c ca\u0142y zapas glikogenu i nieszczeg\u00f3lnie uda\u0142o mi si\u0119 go uzupe\u0142ni\u0107. Zapewne znikn\u0119\u0142a r\u00f3wnie\u017c cz\u0119\u015b\u0107 mi\u0119\u015bni, bo niestety zbyt wiele tkanki t\u0142uszczowej do spalenia nie posiadam. Przede mn\u0105 jeszcze ca\u0142kiem d\u0142uga droga, w tym parkur w Beskidzie S\u0105deckim z punktem kontrolnym CP4 w Schronisku Cyrla, dok\u0105d wiedzie okropnie stromy podjazd po p\u0142ytach a\u017curowych. Dochodz\u0119 do wniosku, \u017ce nie ma sensu pokonywa\u0107 go po nocy, bo i tak m\u00f3j cel czasowy ju\u017c odjecha\u0142, a do mety pozosta\u0142o oko\u0142o 160km i 3500m w pionie. W zwi\u0105zku z tym decyduj\u0119 si\u0119 na nocleg w klubie kajakarskim nad Dunajcem w miejscowo\u015bci ko\u0142o Tylmanowej. Warunki s\u0105 sparta\u0144skie, ale na dole znajduje si\u0119 pizzeria, wi\u0119c nic mi wi\u0119cej do szcz\u0119\u015bcia nie potrzeba. Szczeg\u00f3lnie, \u017ce schodz\u0105c na kolacj\u0119 spotykam grupk\u0119 dzieciak\u00f3w, kt\u00f3re wyra\u017anie zastanawiaj\u0105 si\u0119, co zrobi\u0107 z dobr\u0105 po\u0142ow\u0105 gigantycznej pizzy. Prosz\u0119 pana, bo my jeste\u015bmy na rowerach i nie mamy jak zabra\u0107, mo\u017ce chcia\u0142by pan pizz\u0119? <\/em>M\u0142ody cz\u0142owieku, w\u0142a\u015bnie zrobi\u0142e\u015b mi dzie\u0144! Ko\u0144c\u00f3wka Race Through Poland to specjalno\u015b\u0107 Piko: ju\u017c nie dziwi mnie, \u017ce je\u015bli widz\u0119 znak oznaczaj\u0105cy, i\u017c do dalszej jazdy dan\u0105 drog\u0105 w zimie potrzebne s\u0105 \u0142a\u0144cuchy, to znaczy, \u017ce tamt\u0119dy w\u0142a\u015bnie wiedzie odcinek obowi\u0105zkowy. Niestety, moje kolano jest jednak zdziwione i nie przepada za takim rozwi\u0105zaniem. W zwi\u0105zku z tym zaczyna bole\u0107. Po serii \u015bcianek docieram do Rytra, sk\u0105d wiedzie podjazd\/podej\u015bcie do CP4. Wiem, \u017ce wjecha\u0107 tam na szosie b\u0119dzie bardzo ci\u0119\u017cko, bo robi\u0142em to ju\u017c na MTB. I faktycznie, w pewnym momencie zeskakuj\u0119 z roweru, ale g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce czuj\u0119 przeszywaj\u0105cy b\u00f3l w kolanie. Ratuj\u0119 si\u0119 ibupromem, ale on niestety zadzia\u0142a dopiero za jaki\u015b czas. Podchodzenie r\u00f3wnie\u017c jest bolesne, wi\u0119c kiedy tylko mam na to szans\u0119, staram si\u0119 wsiada\u0107 na rower i m\u0142ynkowa\u0107 pod g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n Dotarcie do punktu kontrolnego daje mi poczucie ulgi. Mam chwil\u0119, by si\u0119 naje\u015b\u0107, a meta w Radocynie w Beskidzie Niskim wydaje si\u0119 by\u0107 w gar\u015bci. I to nawet mimo tego, \u017ce jeszcze musz\u0119 zjecha\u0107 t\u0105 sam\u0105 drog\u0105, kt\u00f3r\u0105 do Cyrli si\u0119 wdrapa\u0142em, a p\u00f3\u017aniej z bol\u0105cym kolanem doturla\u0107 si\u0119 przez beskidzkie wzniesienia do kresu mej tu\u0142aczki.<\/p>\n\n\n\n Fot. Mateusz Birecki<\/p>\n\n\n\n O dalszej drodze nie ma co si\u0119 rozwodzi\u0107. Jad\u0119 wolno, bo kolano boli, a ja nie bardzo mog\u0119 je obci\u0105\u017ca\u0107. Czasami b\u00f3l wyciska \u0142zy, ale staram si\u0119 o tym za du\u017co nie my\u015ble\u0107. Niedaleko mety spotykam Tadka Baranowskiego, kt\u00f3ry przyjecha\u0142 na urlop w te okolice i niczym duch objawia si\u0119 finiszuj\u0105cym RTP zawodnikom. Na samej mecie za\u015b czeka Magda, dzi\u0119ki kt\u00f3rej nie musz\u0119 kula\u0107 si\u0119 jeszcze po ciemku na nocleg do Krynicy. Do Radocyny doje\u017cd\u017cam z solidnie spuchni\u0119tym kolanem i mieszanymi uczuciami. Niby znowu si\u0119 uda\u0142o, ale zn\u00f3w nie tak mia\u0142o by\u0107. Czuj\u0119 zaw\u00f3d, bo nie wykona\u0142em tego kroku naprz\u00f3d, jaki chcia\u0142em wykona\u0107. Bywa i tak. Przynajmniej tym razem nie mia\u0142em \u017cadnych problem\u00f3w z plecami. W g\u0142owie mam b\u00f3l i pustk\u0119, a te typowe my\u015bli, \u017ce „wr\u00f3c\u0119 silniejszy”, nie przychodz\u0105. Przyjd\u0105, ale po wielu, wielu miesi\u0105cach. Czyli mniej wi\u0119cej wtedy, kiedy wreszcie ko\u0144cz\u0119 ten tekst. Tak, wr\u00f3c\u0119 silniejszy. Do zobaczenia na RTP nr 7!<\/p>\n\n\n\n Strava<\/strong><\/p>\n\n\n\n RTPL6. Start -> spanie na przystanku. Jestem w\u0105skotor\u00f3wk\u0105.![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2569-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2591-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2609-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/day1-278-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2949-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2645-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2675-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2676-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2691-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2688-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2948-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2947-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nm\u0142odego Mazocha<\/s><\/em> Krzysztofa. Iiii… ruszy\u0142.<\/p>\n\n\n\nSienkiewiczu<\/s> \u017beromskim, Galaktyczne Lektury Odcinek 9.<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2707-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Wpierw jednak musz\u0119 dojecha\u0107 do CP3. Ten punkt kontrolny ulokowany jest w schronisku na Kr\u00ed\u017eavie w pa\u015bmie Ma\u0142ej Fatry, ale nie na samym jej szczycie. To o tyle istotne, \u017ce sam parcour ci\u0105gnie si\u0119 a\u017c na szczyt. Podjazd do schroniska jest d\u0142ugi, ci\u0119\u017cki, z raz lepszym, raz gorszym asfaltem. Decyduj\u0119 si\u0119 najpierw uko\u0144czy\u0107 odcinek obowi\u0105zkowy, a dopiero potem zjecha\u0107 do schroniska. Fragment powy\u017cej CP3 to wi\u0119cej gigantycznych dziur, krater\u00f3w i uskok\u00f3w, ni\u017c asfaltu. Widoki z g\u00f3ry s\u0105 jednak wspania\u0142e, szczeg\u00f3lnie dlatego, \u017ce trafiam tam tu\u017c po zachodzie s\u0142o\u0144ca. Zn\u00f3w ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce jad\u0119. Kiedy ko\u0144cz\u0119 podziwia\u0107 panoram\u0119 k\u0105tem oka dostrzegam Asi\u0119 Rumi\u0144sk\u0105, kt\u00f3ra z jakiego\u015b powodu nie zatrzymuje si\u0119 na szczycie, tylko… zsiada z roweru i idzie dalej pieszym szlakiem. P\u00f3\u017aniej dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce najszybsz\u0105 opcj\u0105 dalszej jazdy by\u0142 w\u0142a\u015bnie spacer odcinkiem pieszym na drug\u0105 stron\u0119 g\u00f3ry (przy wspania\u0142ych widokach) i p\u00f3\u017aniej jazda idealnym asfaltem w d\u00f3\u0142. Ja jednak wybra\u0142em inn\u0105 opcj\u0119, nie mniej ciekaw\u0105.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2744-1-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Gwoli wyja\u015bnienia, ca\u0142y problem z CP3 polega\u0142 na tym, \u017ce u st\u00f3p Kr\u00ed\u017eavy znajdowa\u0142a si\u0119 typowa dla Race Through Poland „pu\u0142apka kraj\u00f3wek”. To w\u0142a\u015bciwie wymusza\u0142o jaki\u015b stopie\u0144 terenowej jazdy, by z tej doliny si\u0119 wydosta\u0107 w stron\u0119 Polski. M\u00f3j pomys\u0142, kt\u00f3ry wyj\u0105tkowo mnie ekscytowa\u0142, wi\u0105za\u0142 si\u0119 ze zjechaniem drog\u0105, kt\u00f3ra wdrapa\u0142em si\u0119 do schroniska a nast\u0119pnie przedostanie si\u0119 szlakiem pieszym przez Lubochnia\u0144skie Sedlo w stron\u0119 Ru\u017eomberoka. Oczywi\u015bcie nie wiedzia\u0142em, czego si\u0119 dok\u0142adnie spodziewa\u0107, co jedynie wzmaga\u0142o poziom ekscytacji – zw\u0142aszcza, \u017ce zapada\u0142a noc.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2758-scaled.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Finisz<\/strong><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/img_2820-1.jpg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
<\/a>RTPL6. Part 2. Kiedy BARDZO mylisz parkur to znaczy, \u017ce to nie jest tw\u00f3j dzie\u0144 \ud83d\ude1e
<\/a>RTPL6. Part 3. Kri\u017cava i butowanie na Lubochnia\u0144skie sedlo noc\u0105 \ud83d\ude06
<\/a>RTPL4. Nocleg, ostatni parkur i spokojnie na met\u0119 (z popsutym kolanem). Koniec! \ud83e\udd72<\/a>
<\/p>\n\n\n\n