{"id":650,"date":"2024-10-02T19:23:32","date_gmt":"2024-10-02T19:23:32","guid":{"rendered":"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/?p=650"},"modified":"2024-10-02T19:25:31","modified_gmt":"2024-10-02T19:25:31","slug":"3-peaks-cyclocross-race-czyli-zrealizowalem-marzenie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/gdziejestkrzys.pl\/index.php\/2024\/10\/02\/3-peaks-cyclocross-race-czyli-zrealizowalem-marzenie\/","title":{"rendered":"3 Peaks Cyclocross Race, czyli zrealizowa\u0142em marzenie"},"content":{"rendered":"\n

Na pocz\u0105tek szkic sytuacyjny. Za\u0142\u00f3\u017cmy, \u017ce interesujesz si\u0119 kolarstwem prze\u0142ajowym. Ba, posiadasz nawet stosowny rower i na nim je\u017adzisz, niewiele po rundach, ale cz\u0119sto po lesie. Pewnego razu \u017cycie podsuwa ci do obejrzenia fenomenalny film po\u015bwi\u0119cony w\u0142a\u015bnie kolarstwu prze\u0142ajowemu – For the Love of Mud<\/a><\/em> Benedicta Campbella. Pomi\u0119dzy uj\u0119ciami z r\u00f3\u017cnych rund prze\u0142ajowego Pucharu \u015awiata dostrzegasz co\u015b zupe\u0142nie niezwyk\u0142ego: obrazki setek kolarzy, kt\u00f3rzy z rowerami na plecach gramol\u0105 si\u0119 niemal na kolanach po zupe\u0142nie \u0142ysej, wietrznej g\u00f3rze. Nie wierzysz w\u0142asnym oczom, ale r\u00f3wnocze\u015bnie czujesz, \u017ce w g\u0142\u0119bi twojej duszy co\u015b zarezonowa\u0142o. W\u0142a\u015bnie dowiedzia\u0142e\u015b si\u0119 o istnieniu 3 Peaks Cyclocross Race, jednej z tych legendarnych, jedynych w swoim rodzaju imprez. Od teraz masz marzenie.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Start w szalonym wy\u015bcigu po wzg\u00f3rzach parku narodowego Yorkshire Dales chodzi\u0142 mi po g\u0142owie od kilku d\u0142ugich lat. Absolutnie absurdalny pomys\u0142 na tras\u0119 wy\u015bcigu rowerowego, w kt\u00f3rym po\u0142ow\u0119 przewy\u017cszenia pokonuje si\u0119 z rowerem na plecach, momentami niemal na czworaka, tak samo fascynowa\u0142 mnie, jak i przera\u017ca\u0142. Kilkukrotnie zbiera\u0142em si\u0119 do wype\u0142nienia zg\u0142oszenia, ale za ka\u017cdym razem pojawia\u0142 si\u0119 jaki\u015b inny pomys\u0142 na ko\u0144c\u00f3wk\u0119 wrze\u015bnia i w efekcie 3 Peaks pozostawa\u0142 niezrealizowanym marzeniem.<\/p>\n\n\n\n

Poniewa\u017c jednak lubi\u0119 robi\u0107 niezbyt m\u0105dre rzeczy z wykorzystaniem roweru, wiedzia\u0142em, \u017ce kiedy\u015b nadejdzie ten moment, gdy po uzupe\u0142nieniu formularza zg\u0142oszeniowego klikn\u0119: \u201esend\u201d. Sta\u0142o si\u0119 to przy okazji sze\u015b\u0107dziesi\u0105tej ju\u017c edycji tego zwariowanego wy\u015bcigu. Dosta\u0142em miejsce i op\u0142aci\u0142em start na tyle szybko, \u017ce nie zd\u0105\u017cy\u0142o dotrze\u0107 do mnie, co w\u0142a\u015bciwie sobie funduj\u0119. Wspaniale! Klamka zapad\u0142a, wi\u0119c w ostatni weekend wrze\u015bnia wybra\u0142em si\u0119 do P\u00f3\u0142nocnego Yorkshire.<\/p>\n\n\n\n

Trasa<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Geneza wy\u015bcigu po trzech okolicznych wzg\u00f3rzach w Yorkshire wzi\u0119\u0142a si\u0119 z tego, \u017ce ponad 60 lat temu pewien nastolatek, na wz\u00f3r lokalnej wycieczki stricte pieszej, po prostu wzi\u0105\u0142 rower i odby\u0142 j\u0105 z rowerem. Wdrapa\u0142 si\u0119 na trzy g\u00f3ry szlakami i przez prywatne posesje, a nast\u0119pnie zjecha\u0142 z nich lub zszed\u0142. Ten wyczyn zrodzi\u0142 oczywiste wr\u0119cz pytanie: czemu si\u0119 w ten spos\u00f3b nie po\u015bciga\u0107? I tak powsta\u0142 3 Peaks Cyclocross Race.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
\u0179r\u00f3d\u0142o: https:\/\/3peakscyclocross.org.uk\/course-details\/<\/a><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Na trasie znajdziemy trzy szczyty: Ingleborough (723m n.p.m), Whernside (736m n.p.m) oraz Pen-y-ghent (694m n.p.m.). Pierwszy z nich zdobywa si\u0119 wspinaj\u0105c si\u0119 przez Simon Fell niemo\u017cliwie strom\u0105 \u015bcian\u0105, cz\u0142api\u0105c przez udost\u0119pnione tylko na ten wy\u015bcig prywatne posesje. Na Whernside z kolei wiedzie szlak pieszy z licznymi schodami; zjazd r\u00f3wnie\u017c nast\u0119puje szlakiem pieszym. Pen-y-ghent to jedyne wzniesienie, kt\u00f3re podje\u017cd\u017ca i zje\u017cd\u017ca si\u0119 t\u0105 sam\u0105 drog\u0105 (z wyj\u0105tkiem ma\u0142ej p\u0119tli wok\u00f3\u0142 szczytu). Start i meta znajduj\u0105 si\u0119 w malutkiej miejscowo\u015bci Helwith Bridge. Ca\u0142a trasa liczy 38 mil (61km) i oko\u0142o 1700m przewy\u017cszenia. <\/p>\n\n\n\n

Jedynym dozwolonym rowerem jest rower prze\u0142ajowy z oponami o szeroko\u015bci maksymalnie 35mm, z kierownic\u0105 typu baranek bez \u017cadnej gravelowej flary. Dodatkowo ka\u017cdy uczestnik zobowi\u0105zany jest mie\u0107 ze sob\u0105 survival shelter, gwizdek ratunkowy oraz kurtk\u0119 przeciwdeszczow\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Ingleborough, czyli \u201edon\u2019t try to run\u201d<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Przed wy\u015bcigiem nocuj\u0119 w schronisku YSS, dawnej szkole, kt\u00f3re znajduje si\u0119 dos\u0142ownie 20 metr\u00f3w od startu. W niedziel\u0119 ju\u017c od samego \u015bwitu miasteczko zawod\u00f3w t\u0119tni prze\u0142ajowym \u017cyciem. Jest zimno, mokro, ale jako, \u017ce w trakcie samego wy\u015bcigu ma nie pada\u0107, m\u00f3j kolega z pokoju i wieloletni weteran 3P, m\u00f3wi, \u017ce: \u201eat least the weather is on your side.\u201d<\/em> Rozumiem w pe\u0142ni, co to oznacza – zbli\u017ca si\u0119 \u0142omot, jakiego jeszcze nie do\u015bwiadczy\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Chwil\u0119 po 9 rano przestrze\u0144 startowa zaczyna si\u0119 wype\u0142nia\u0107. 400 zawodnik\u00f3w powinno ustawi\u0107 si\u0119 w sektorach zgodnie z szacowanym czasem uko\u0144czenia, od najszybszych do najwolniejszych. Oczywi\u015bcie, jak to bywa, wi\u0119kszo\u015b\u0107 zawodnik\u00f3w ustawia si\u0119 \u201easpiracyjnie\u201d a nie realistycznie. Ja l\u0105duj\u0119 blisko ko\u0144ca peletonu, ale nie przeszkadza mi to, bo moim celem jest ten wy\u015bcig uko\u0144czy\u0107 i najgorszym, co mog\u0142oby si\u0119 wydarzy\u0107 by\u0142oby zapl\u0105tanie si\u0119 w jak\u0105\u015b kraks\u0119 na zneutralizowanym odcinku przed pierwszym szczytem.<\/p>\n\n\n\n

Niewiele po 9:30 ruszamy. Przez pierwsze kilka kilometr\u00f3w, a\u017c do skr\u0119tu w lewo w stron\u0119 Ingleborough prowadzi nas jad\u0105ce coraz szybciej auto. Jego zadaniem jest rozci\u0105gn\u0105\u0107 grup\u0119 tak, by u podn\u00f3\u017ca w\u0105skiego podja\u2026 tfu, podbiegu, nie tworzy\u0142y si\u0119 zatory. Kiedy robi si\u0119 nieco lu\u017aniej, spokojnie przeskakuj\u0119 sobie do przodu na hopkach, bo si\u0142y mi nie brakuje. I wreszcie jest\u2026 spogl\u0105dam w lewo, a tam na horyzoncie wy\u0142ania si\u0119 niemal pionowe Simon Fell z charaktrestycznym murkiem, wzd\u0142u\u017c kt\u00f3rego b\u0119dziemy si\u0119 za chwil\u0119 wspina\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Jednym z najwa\u017cniejszych pro tip\u00f3w<\/em><\/strong>, jakie mo\u017cna znale\u017a\u0107 przed 3P jest: don\u2019t try to run.<\/strong><\/em> W pierwszej chwili brzmi to zupe\u0142nie niedorzecznie, poniewa\u017c w kolarstwie prze\u0142ajowym jak najbardziej biega si\u0119 z rowerem na plecach. S\u0119k w tym, \u017ce 3P trudno nazwa\u0107 standardowym kolarstwem prze\u0142ajowym. Na szczyt Ingleborough mamy do pokonania blisko 500m w pionie, z czego zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci nie da si\u0119 podjecha\u0107, a dobre 200m zdobywa si\u0119 momentami podpieraj\u0105c si\u0119 woln\u0105 r\u0119k\u0105 o mokr\u0105 ziemi\u0119. Je\u015bli nie jeste\u015b wybitnym biegaczem g\u00f3rskim jak wielokrotny zwyci\u0119zca 3P Rob Jebb, pr\u00f3ba podbiegu sko\u0144czy si\u0119 wyko\u0144czeniem sobie \u0142ydek i zgonem z b\u00f3lu od skurczy na kolejnym wzniesieniu.<\/p>\n\n\n\n

Dlatego pod Ingleborough nie biegn\u0119. Po pokonaniu na ko\u0142ach pierwszej, pot\u0119\u017cnie b\u0142otnistej cz\u0119\u015bci (w ostatnich dniach w okolicy bardzo mocno pada\u0142o, wi\u0119c b\u0142oto jest w wielu miejscach koszmarne i podst\u0119pnie g\u0142\u0119bokie), wrzucam rower na bark i zaczynam podej\u015bcie. Szybkim, ale r\u00f3wnym krokiem kieruj\u0119 si\u0119 w stron\u0119 znanego ze wszystkich ikonicznych zdj\u0119\u0107 murka. Wiem od kolegi z pokoju, \u017ce znajd\u0119 tam co\u015b na kszta\u0142t stopni, co bardzo si\u0119 przydaje przy rosn\u0105cym do absurdalnych warto\u015bci nachyleniu terenu. Dodatkowo mo\u017cna pom\u00f3c sobie \u0142api\u0105c si\u0119 za murek lub znajduj\u0105cy si\u0119 nad nim drut. Ryzyko polega na tym, \u017ce czasami kto\u015b przed nami mo\u017ce z tego murka str\u0105ci\u0107 kamie\u0144 lub, po prostu, mo\u017cemy utkn\u0105\u0107 za kim\u015b id\u0105cym wolniej, co faktycznie si\u0119 dzieje.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Fot. Andy InAccy<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Wreszcie, niemal na czworaka, zdobywam Simon Fell. Nie ciesz\u0119 si\u0119 jeszcze, bo to wcale nie jest szczyt Ingleborough. Ten znajduje si\u0119 kilka kilometr\u00f3w dalej, po niewielkim wyp\u0142aszczeniu, gdzie atrakcj\u0105 jest pokonywanie po \u201edrabinie\u201d rzeczonego murka z pomoc\u0105 marszali, kt\u00f3rzy przenosz\u0105 za nas rowery przez ogrodzenie. Przed samym szczytem czeka na nas jeszcze jedno, kr\u00f3tkie podej\u015bcie po kamieniach.<\/p>\n\n\n\n

Szczyt. Ob\u0142y, \u0142ysy, bardzo wietrzny. Pogoda w dolinach i na szczytach w tym regionie potrafi si\u0119 bardzo r\u00f3\u017cni\u0107 przede wszystkim ze wzgl\u0119du na rozp\u0119dzaj\u0105cy si\u0119 po niemal niezadrzewionym krajobrazie wiatr. Mamy o tyle szcz\u0119\u015bcie, \u017ce przynajmniej nie trafili\u015bmy na mg\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Rozpoczynam zjazd, kt\u00f3ry jest istnym koszmarem. Oram przez b\u0142oto i nigdy nie wiem, jak jest g\u0142\u0119bokie. Czasami moje przednie ko\u0142o wzbudza jakby fal\u0119, kt\u00f3ra rozchodzi si\u0119 w promieniu kilku metr\u00f3w ode mnie unosz\u0105c okoliczn\u0105 traw\u0119 jak \u0142odzie w porcie. Je\u015bli czytali\u015bcie kiedy\u015b jakie\u015b powie\u015bci Arthura Conan Doyla i wyobra\u017cali\u015bcie sobie te wszystkie \u201emoors\u201d i inne wrzosowiska, wyobra\u017acie je sobie ponownie, a wnet zrozumiecie, przez co przysz\u0142o nam jecha\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Fot. Muddy Gorilla<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Zje\u017cd\u017cam bardzo zachowawczo, bo nie chc\u0119 sobie nic zrobi\u0107 ju\u017c na pierwszej g\u00f3rze. Mimo to dwa razy zaskakuje mnie g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 b\u0142ota, w kt\u00f3re wje\u017cd\u017cam i niemal w zwolnionym tempie lec\u0119 przez kierownic\u0119, rower zostawiaj\u0105c wbity prawie na sztorc w ziemi\u0119. Szcz\u0119\u015bliwie nic mi si\u0119 nie dzieje, g\u0142\u00f3wnie \u015bmiej\u0119 si\u0119 z absurdalno\u015bci tych sytuacji, a kto\u015b za mn\u0105 rzuca: \u201ethere is only gonna be more of these\u201d.<\/em> Jad\u0119 ostro\u017cnie, obserwuj\u0105c jazd\u0119 innych, bo w trawie poukrywanych jest wiele linii, kt\u00f3re znaj\u0105 jedynie do\u015bwiadczeni uczestnicy. Wreszcie, w\u015br\u00f3d aplauzu kibic\u00f3w, gdy\u017c na ko\u0144cu zjazdu umiejscowiony jest box techniczny, wylatuj\u0119 na asfalt.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Whernside, czyli \u201ethe worst one\u201d<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Fot. Pete Aylward<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Asfalt to teren, w kt\u00f3rym mog\u0119 wreszcie przycisn\u0105\u0107. W d\u00f3\u0142 wyprzedzi\u0142o mnie bardzo wielu zawodnik\u00f3w, kt\u00f3rych na kilku asfaltowych kilometrach przed kolejnym \u201epikiem\u201d z \u0142atwo\u015bci\u0105 kasuj\u0119. Doganiam dw\u00f3ch go\u015bci, kt\u00f3rzy siadaj\u0105 mi na ko\u0142o. Szybko zawi\u0105zujemy tymczasow\u0105 sztam\u0119 i niemal do podn\u00f3\u017ca kolejnego podjazdu lecimy po zmianach.<\/p>\n\n\n\n

Wyraz przera\u017cenia towarzysz\u0105cy mi w trakcie pierwszego zjazdu zd\u0105\u017cy\u0142 ust\u0105pi\u0107 lekkiemu u\u015bmiechowi. Wcinam dwa \u017cele, ale jedna rzecz nieco mnie niepokoi. Ot\u00f3\u017c wsz\u0119dzie czyta\u0142em, \u017ce najgorszy zjazd to zjazd z Whernside, na kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie nadci\u0105gamy, a nie z Ingleborough. Jeden z moich towarzyszy to weteran 3P, wi\u0119c pytam go, czy zjazd z Whernside faktycznie jest tym \u201eworst one\u201d. W odpowiedzi on z kolei pyta mnie, czy to m\u00f3j pierwszy raz na 3P i \u017ce tak, zjazd z Whernside jest najgorszy. Na samym jego pocz\u0105tku trzeba bardzo uwa\u017ca\u0107 na kilka\u2026 drop\u00f3w. Czyli niestety wszystko si\u0119 zgadza. No c\u00f3\u017c, przecie\u017c nie zawr\u00f3c\u0119, bring this shit on!<\/p>\n\n\n\n

Podjazd rozpoczynamy kr\u00f3tkim fragmentem asfaltu prowadz\u0105cym do strefy obowi\u0105zkowego zsiadania z roweru, gdzie stoj\u0105 wolontariusze z wod\u0105. Picia mam a\u017c za du\u017co, wi\u0119c napieram dalej. Widoki dooko\u0142a s\u0105 fenomenalne, ale z ka\u017cdym obrotem korbami trudniej jest si\u0119 na nich skupia\u0107. Pod ko\u0142ami pojawia si\u0119 szuter, coraz bardziej kamienisty. W ko\u0144cu tak bardzo, \u017ce nie da si\u0119 ju\u017c jecha\u0107. Zarzucamy rowery na plecy i na zmian\u0119 po kamieniach oraz kamiennych stopniach przemy pod g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Pojawiaj\u0105 si\u0119 kilkudziesi\u0119ciometrowe, jezdne odcinki, co ka\u017cdy skrz\u0119tnie wykorzystuje, by da\u0107 odpocz\u0105\u0107 \u0142ydkom, barkom i plecom. Wspinaczka robi si\u0119 jednak coraz bardziej mozolna. Kibice oraz zupe\u0142nie przypadkowi tury\u015bci dopinguj\u0105 nas gor\u0105co, co dodaje otuchy. Kluczowe jest jednak to, by nie patrze\u0107 zbyt cz\u0119sto przed siebie i tym samym nie widzie\u0107, jak du\u017co podchodzenia jeszcze przed nami.<\/p>\n\n\n\n

Ko\u0144cz\u0105 si\u0119 stopnie, na szczyt prowadzi ju\u017c tylko kr\u00f3tki odcinek po wi\u0119kszych i mniejszych kamieniach. Na g\u00f3rze jest potwornie wietrznie. Do tego stopnia, \u017ce rower dzia\u0142a jak \u017cagiel, kiedy tylko podnios\u0119 go z ziemi. M\u00f3j kolega z asfaltu mia\u0142 racj\u0119 – zjazd zaczyna si\u0119 od wi\u0119kszych i mniejszych uskok\u00f3w. Niekt\u00f3re da si\u0119 omin\u0105\u0107, inne trzeba pokona\u0107 pieszo.<\/p>\n\n\n\n

Po jakim\u015b czasie pod moimi ko\u0142ami pojawiaj\u0105 si\u0119 do\u015b\u0107 d\u0142ugie, p\u0142askie, kamienne stopnie. Widz\u0119, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 zawodnik\u00f3w po nich zje\u017cd\u017ca, ale ja wi\u0119kszo\u015b\u0107 pokonuj\u0119 z buta, z dw\u00f3ch powod\u00f3w: po pierwsze, niestety przed wy\u015bcigiem rozszczelni\u0142o mi si\u0119 przednie ko\u0142o i musia\u0142em w\u0142o\u017cy\u0107 do\u0144 d\u0119tk\u0119, a po drugie wiem, \u017ce w tej kamiennej \u015bcie\u017cce bywaj\u0105 trudne do zauwa\u017cenia uskoki oraz kamienne odp\u0142ywy wody. Brakuje mi jednak do\u015bwiadczenia, by wiedzie\u0107, kiedy si\u0119 ich dok\u0142adnie spodziewa\u0107, wi\u0119c wol\u0119 nie ryzykowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Po raz kolejny obserwuj\u0119, \u017ce du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 najgorszych fragment\u00f3w mo\u017cna omin\u0105\u0107, je\u015bli tylko wie si\u0119 o istnieniu r\u00f3wnoleg\u0142ej linii wiod\u0105cej gdzie\u015b przez wysok\u0105 traw\u0119. Zjazd mi si\u0119 d\u0142u\u017cy, r\u0119ce zaczynaj\u0105 bole\u0107, ale nie odpuszczam mojego g\u0142\u00f3wnego za\u0142o\u017cenia, jakim jest dojechanie na sam d\u00f3\u0142 w jednym kawa\u0142ku. Z podziwiem obserwuj\u0119 pr\u0119dko\u015bci, jakie na tym zje\u017adzie rozwijaj\u0105 niew\u0105tpliwi weterani 3 Peaks.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Fot. Darren Athersmith<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

W ko\u0144cu, po dwukrotnym przekroczeniu strumyka o dnie pe\u0142nym lu\u017anych kamieni, wypadam na szutrow\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. Jestem ca\u0142y, nie z\u0142apa\u0142em gumy, za co zap\u0142aci\u0142em cen\u0119 w postaci du\u017cych strat czasowych. Nie przeszkadza mi to, szczeg\u00f3lnie, \u017ce to w\u0142a\u015bnie na zje\u017adzie z Whernside tradycyjnie przydarza si\u0119 najwi\u0119cej wypadk\u00f3w i awarii. Po lewej widz\u0119 ikoniczny wiadukt kolejowy, ale w mojej g\u0142owie jest ju\u017c tylko jedna my\u015bl: teraz dzida asfaltem, jeszcze tylko ostatni peak czyli Pen-y-ghent i mam to, cholera, mam to!<\/p>\n\n\n\n

Pen-y-ghent, czyli \u201elooking at the picture of PYG gives me PTSD\u201d<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"
Fot. Patrick Frost<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Kilka dni przed wy\u015bcigiem organizator wrzuci\u0142 do sieci zdj\u0119cie z ostatniego wzniesienia, czyli Pen-y-ghent. Rozbawi\u0142 mnie w\u00f3wczas komentarz jednego z uczestnik\u00f3w poprzednich edycji, \u017ce ten obrazek wywo\u0142uje w nim zesp\u00f3\u0142 stresu pourazowego (PTSD). No bo jak to tak, przecie\u017c powinien wywo\u0142ywa\u0107 rado\u015b\u0107, skoro od jego podn\u00f3\u017ca zostaj\u0105 do mety raptem 4km po asfalcie (nie licz\u0105c samego podjazdu). Zrozumia\u0142em istot\u0119 tego komentarza wtedy, kiedy sam znalaz\u0142em si\u0119 na drodze wiod\u0105cej ku PYG.<\/p>\n\n\n\n

W teorii, ostatni peak jest tym najbardziej „jezdnym”. Faktycznie, z 8km podjazdu oko\u0142o 5 spokojnie da si\u0119 pokona\u0107 na rowerze. Jednak kiedy przychodzi ten moment, \u017ce trzeba z roweru zej\u015b\u0107, nagle atakuje nas ca\u0142e, nagromadzone ju\u017c zm\u0119czenie. Ju\u017c nie id\u0119 pod g\u00f3r\u0119, lecz bardziej cz\u0142api\u0119. W \u0142ydkach pojawiaj\u0105 si\u0119 pierwsze skurcze, zaczyna bole\u0107 mnie w\u0142a\u015bciwie ca\u0142a prawa strona cia\u0142a, bo na prawym barku nosz\u0119 rower. Zamieniam si\u0119 w zombie. Wspaniali ludzie oferuj\u0105 zawodnikom \u017celki z gigantycznej misy, ale musz\u0119 odm\u00f3wi\u0107, bo nie dam rady ich zje\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Wlok\u0119 si\u0119 pod g\u00f3r\u0119, obserwuj\u0105c szcz\u0119\u015bliwc\u00f3w mkn\u0105cych ju\u017c w d\u00f3l, poniewa\u017c zjazd z Pen-y-ghent, poza ma\u0142\u0105 rund\u0105 w kopule szczytowej, odbywa si\u0119 t\u0105 sam\u0105 drog\u0105 co podjazd. Co ciekawe, najgorzej idzie si\u0119 nie na najstromszych fragmentach, tylko na tych \u0142agodniejszych, ale wci\u0105\u017c zbyt stromych i kamienistych, by pokonywa\u0107 je na ko\u0142ach. Czuj\u0119, \u017ce pachn\u0119 potem zmieszanym z zapachem owczych bobk\u00f3w, kt\u00f3re wszyscy dzielnie zbieramy na oponach i nie tylko. Otuchy nie dodaje widok grani, po kt\u00f3rej nieprzerwanie, powoli przemieszcza si\u0119 kolejka ludzi. To wci\u0105\u017c tak daleko…<\/p>\n\n\n\n

Niewiele pami\u0119tam od momentu, kiedy min\u0105\u0142em Jelly Belly corner, a\u017c do szczytu. Po prostu par\u0142em naprz\u00f3d, staraj\u0105c si\u0119 nie czu\u0107 b\u00f3lu. Na g\u00f3rze, kawa\u0142ek za checkpointem, czeka\u0142 jeszcze jeden (oznaczony jako niebezpieczny) bardzo stromy zjazd i dalej powr\u00f3t drog\u0105 podjazdow\u0105. Z jednej strony by\u0142 to zjazd stosunkowo szybki, z pewno\u015bci\u0105 najprostszy z trzech, ale wci\u0105\u017c pokryty solidn\u0105 dawk\u0105 kamieni i uskok\u00f3w. Ponownie zje\u017cd\u017cam powoli, poniewa\u017c nie chc\u0119 sprawdza\u0107, czy moje d\u0142onie s\u0105 jeszcze w stanie wymieni\u0107 d\u0119tk\u0119. Nawo\u0142uj\u0105c „rider, rider” by ostrzec tych, kt\u00f3rzy podje\u017cd\u017caj\u0105, docieram do ostatniego, asfaltowego fragmentu.<\/p>\n\n\n\n

Co to by\u0142o, nie<\/s> wracam za rok<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Asfalt oznacza met\u0119, koniec udr\u0119ki. Przez ten fragment niemal frun\u0119. Tu\u017c przed met\u0105 wiatr wieje w plecy, a ja zamykam kaset\u0119. Wreszcie jest, skr\u0119t w prawo, trawka i ostatni checkpoint. Uda\u0142o si\u0119, zrobi\u0142em to!<\/p>\n\n\n\n

To, co si\u0119 wydarzy\u0142o, dociera do mnie dopiero po chwili. Realizacja marzenia trwa\u0142a dok\u0142adnie 4 godziny i 27 minut, co da\u0142o mi miejsce gdzie\u015b w pierwszej po\u0142owie stawki. Ale nad tym za bardzo si\u0119 nawet nie zastanawia\u0142em pr\u00f3buj\u0105c obj\u0105\u0107 zm\u0119czonym umys\u0142em fakt, \u017ce naprawd\u0119 sam zosta\u0142em tym kolarzem z rowerem na plecach gramol\u0105cym si\u0119 na czworaka po zboczu \u0142ysej g\u00f3ry. <\/p>\n\n\n\n

„You learn and just enjoy it”<\/em> – powiedzia\u0142 m\u00f3j kolega z pokoju o tym, jak podej\u015b\u0107 do pierwszego startu w 3 Peaks. Z pewno\u015bci\u0105 bez do\u015bwiadczenia trudno jest przejecha\u0107 t\u0119 tras\u0119 na miar\u0119 swoich fizycznych mo\u017cliwo\u015bci. Czy mo\u017cna si\u0119 ni\u0105 chocia\u017c cieszy\u0107? W trakcie wy\u015bcigu – raczej nie. Na mecie – zdecydowanie tak! I cho\u0107 pisz\u0119 te s\u0142owa wci\u0105\u017c obola\u0142y, powoli ju\u017c zastanawiam si\u0119, co poprawi\u0107, co zrobi\u0107 inaczej, by nast\u0119pnym razem z\u0142ama\u0107 t\u0119 magiczn\u0105 barier\u0119 czterech godzin… \ud83d\ude42<\/p>\n\n\n\n

A zatem: czy by\u0142o warto? 3 Peaks to fantastycznie zorganizowana impreza, z pi\u0119kn\u0105 histori\u0105, kt\u00f3ra wytrwale mimo up\u0142ywu lat zachowuje swoje kluczowe cechy. Atmosfera na mecie spod znaku „wsp\u00f3lnoty prze\u017cy\u0107” przypomina\u0142a mi te najpi\u0119kniejsze wspomnienia z met wy\u015bcig\u00f3w ultra. My\u015bl\u0119, \u017ce je\u015bli co\u015b ci\u0119 w tym osobliwym pomy\u015ble na sp\u0119dzenie niedzieli podsk\u00f3rnie kr\u0119ci, spr\u00f3buj. \u0141omot zbierzesz straszliwy, przeklniesz mnie nie jeden raz, ale na mecie, podobnie jak ja, wydusisz z siebie odpowied\u017a twierdz\u0105c\u0105: oj tak, by\u0142o warto!<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"
Fot. Pan<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Tips & Tricks<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Owini\u0119cie g\u00f3rnej rury piank\u0105:<\/strong> na wy\u015bcigu rower na waszym barku sp\u0119dzi pewnie z… p\u00f3\u0142torej godziny. W zwi\u0105zku z tym cz\u0119\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w owija ram\u0119 w newralgicznych miejscach piank\u0105, \u017ceby by\u0142o wygodniej. Moim zdaniem ma to sens g\u0142\u00f3wnie w przypadku okr\u0105g\u0142ych przekroj\u00f3w rur. Zamiast pianki mo\u017cna te\u017c u\u017cy\u0107 survival shelter, kt\u00f3re i tak trzeba przy sobie mie\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

D\u0142ugie r\u0119kawiczki<\/strong>: bardzo polecam. Na Ingleborough wielokrotnie podpiera si\u0119 r\u0119k\u0105 oraz asekuruje z wykorzystaniem murka i drutu. Poza tym na zjazdach zwyczajnie bywa zimno.<\/p>\n\n\n\n

Chodzenie po g\u00f3rach<\/strong>: jako przygotowanie do wy\u015bcigu, a przede wszystkim przygotowanie \u0142ydek<\/span> do tego wysi\u0142ku, chodzenie po g\u00f3rach (lub schodach) ma du\u017co wi\u0119cej sensu ni\u017c treningi biegowe<\/span>.<\/p>\n\n\n\n

Doj***** bica i trica<\/strong>: tak, te mi\u0119\u015bnie, podobnie jak barki, dostaj\u0105 na tej trasie pot\u0119\u017cnie w ko\u015b\u0107. Warto zadba\u0107 o przygotowanie fizyczne g\u00f3rnej partii cia\u0142a, w tym plec\u00f3w<\/span>, na si\u0142owni.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

FAQ<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ile to kosztuje?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

W tym roku wpisowe wynosi\u0142o 90 GBP. Loty, np. do Liverpoolu, s\u0105 tanie (Ryanair, Wizzair). Nocleg w schronisku YSS kosztowa\u0142 ledwie 10 GBP za noc. Niestety wynajem samochodu, jedzenie, wszystko inne jest ju\u017c bardzo drogie.<\/p>\n\n\n\n

Czy nie by\u0142oby wygodniej bez roweru?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

He he.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

*Zdj\u0119cie w zajawce: Andy InAccy<\/p>\n\n\n\n

\n
IG<\/a><\/div>\n\n\n\n
FB<\/a><\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

2 odpowiedzi do „3 Peaks Cyclocross Race, czyli zrealizowa\u0142em marzenie”<\/h2>\n\n
  1. \n\n
    \n
    Awatar Robert Pietraszewski<\/div><\/div>\n\n\n\n
    Robert Pietraszewski<\/div>\n\n\n
  2. \n\n
    \n
    Awatar Radek<\/div><\/div>\n\n\n\n
    Radek<\/div>\n\n\n
    5 pa\u017adziernika, 2024<\/a><\/time><\/div>\n\n<\/div>\n\n\n

    Dzi\u0119ki Krzysiek, \u015bwietnie si\u0119 to czyta\u0142o. Ju\u017c prawie si\u0119 zdecydowa\u0142em.<\/p>\n<\/div>\n\n

    Odpowiedz<\/a><\/div><\/div>\n<\/div>\n\n<\/li><\/ol>\n\n\n\n\t
    \n\t\t

    Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi<\/a><\/small><\/h3>

    Tw\u00f3j adres e-mail nie zostanie opublikowany.<\/span> Wymagane pola s\u0105 oznaczone *<\/span><\/span><\/p>